بهنام صبوحي آهنگساز وبلاگ شخصی معرفی و نمونه کارها

حالا که تب پَ نه پَ داغه اینم سه تا ورسیونش از بهنام:

1-ساعت دوازده شب با پنج تا کیسه زباله بزرگ به دست دارم می دوم سر کوچه.حسن آقا می گه:فلانی داری می ری آشغالتو بزاری سطل زباله؟میگم پـَـَـ نــه پـَـَـ زباله ها حوصله شون سر رفته داریم می ریم دربند جیگیر بخوریم
2-روز ظهر عاشورا قابلمه به دست افتادیم تو خیابون .دوستم ما رو می بینه می گه:دارین می رین نذری بگیرین؟میگم پـَـَـ نــه پـَـَـ پسرخاله ام کنسرت هِوی مِتال داره من امشب تو گروهش نوازنده ی قابلمه ام.
3-نیم ساعته تو صف نونوایی ده نفر وایسادیم.دختره با ناز و ادا از راه می رسه میاد جلوی صف می گه آقا :شاطر چهار تا برشته می خوام!!.بعد که می بینه همه چپ چپ نگا می کنن می گه:اِ...شمام نون می خواستین؟؟ میگم پـَـَـ نــه پـَـَـ منتظریم کارت عروسی ننه تو با شاطر چاپ بشه بگیریم بریم

با سلام.امسال عید برای سریال راه در رو به کارگردانی سعید آقاخانی موسیقی ساختم.موسیقی به واسطه ی طنز و خودمانی بودن فضای سریال سعی شد بیشتر با فضای ساده ی ملودیک و بیشتر با حس موسیقی ایرانی باشد.

برخی از دوستان با مهر و محبت همیشگی خواهان تیتراژ و بعضی از موسیقی های متن شدند.از انجا که تعداد زیادی موسیقی برای متن ساختم برخی از آنها که ملودیک تر بود را برای دانلود در وبلاگ گذاشتم.پیشاپیش از محبت دوستان عزیزم اشکان موسوی :نوازنده ی کمانچه و ویلون - امید امیری : نوازنده ی تار و سه تار و تمبک - پاشا هنجنی : نوازنده ی نی و همچنین عماد که زحمت آپلود فایلها را کشید سپاسگزاری می کنم.

کوتاه نوشته های عاشقانه

کاش مثل باران غبارها را می زدودیم و محبت ها را می افزودیم... مانند برف سیاهی ها را سپید می کردیم و دوستی ها را جدید... مانند ابر می باریدیم و مانند رعد می خندیدیم... در دفتر زندگی آنچه می نگاشتیم درست می پنداشتیم...کاش در اولین ایستگاه بنویسیم تنها با عشق به مقصد می رسیم

تو را کشیدم...و چتری بر دستانت ...و ابری از عشق بالای سرت.....کاش در این نقاشی جایی برای من هم بود

اگر فرض کرده ای عشق را می توانی با تمام حقیقتش تصویر کنی همیشه کم کاری کرده ای...چه شکسپیر باشی و رمئو ژولیت بیافرینی و چه فرهاد بیستون کن باشی...حقیقت عشق تجربه کردنی است نه آموختنی

نگران بند کفش نباش...رسم عاشق با پای برهنه رسیدن است

 اگر به خانه من آمدی

برای من ای مهربان هوا بیاور.....

و یک سینه که از آن
نفسی از این شریان غبار زده بکشم
....با رخصت از فروغ....نامش پر فروغ

چند جمله ی موسیقیایی از ذهن یک آهنگساز

 هر روز چهارمضرابی است که ما بی امان زخمه بر لحظه هایش می زنیم

...کاش همه رسم مضراب زدن بدانیم

موسیقی تنها موهبتی است که به ما می فهماند " با چشمان بسته نیز می توان عاشق شد"...

موسیقی تنها زبانی است که الفبایش کمتر از انگشتان دست و واژه هایش بی
نهایت است...
موسیقی تنها زبانی است که با داشتن همه ی لطافت و خشونت ها هیچ
دشنامی در فرهنگ زبانش نیست...
موسیقی تنها زبانی است که با آن نمی توان دروغ گفت حتی یک کلمه.

اگر تمام زندگی مان را یک قطعه موسیقی فرض کنیم , که با اورتوری شروع و کم کمک اوج می گیرد , رنگ و مایه عوض میکند , فرازی و فرودی دارد ... چه باک اگر هر نغمه ای را پایانی است...مهم این است که ملودی عمرمان ماندگار بماند...مهم آن است که ملودی مان بر گوش دیگران بنشیند

بهنام صبوحی پاییز 1389

دهم نوامبر 2022 (داستانی کاملا خیالی از بهنام صبوحی)

دهم نوامبررسید . روزی که از دو سال پیش برایش برنامه ریزی شده بود . روزی که به نام "دنیای پاک" نام گذاری شده بود , ولی چه دنیایی !! پروفسور اشنایدر به ساعتش نگاه کرد ده دقیقه تا لحظه ی دنیای پاک باقی مانده بود.هر ثانیه به کندی یک سال می گذشت...سالهایی که برای نسل زمین مانند کابوسی گذشت...پروفسور به یاد پنج سال پیش افتاد.همان ده نوامبرلعنتی.روزی که مثل خیلی از روزهای دیگه بود ولی یک انفجار ناخواسته ی اتمی در قلب اروپا نیمی از این قاره رو نابود کرد..روزی که مثل یک دیو بیشترین تعداد نسل بشر رو بلعید و بعد از اون  روز شمارش معکوس برای نابودی این سیاره ی مظلوم شروع شد...پروفسور به عقربه ها نگاه کرد ...یاد همون روز شوم افتاد .وقتی اون توی آمریکا خبر این فاجعه رو شنید دیگه نگران خانواده ش تو فرانسه که قطعا همه نابود شده بودن نبود , اون نگران این کره ی خاکی بود که خیلی زودتر از پیش بینی ها رو به نابودی می رفت...آلودگی زیست محیطی و اثرات رادیو اکتیو تمام اروپا رو به کلی نابود و خالی از سکنه کرد..بخش زیادی از آسیا و آفریقا هم همین طور...آلودگی آبها , بالا رفتن دمای زمین تا شش درجه و راه افتادن سیل ها و زیر آب رفتن بخش زیادی از خشکی های کره ی زمین فقط بخشی از این کابوس بود...پروفسور باز یاد همون روز بود...روزی که همه می گفتن آخرالزمانه و هر کسی هر جای دنیا بود به فکر فرار به نقطه ای امن بود...خشکسالی و بیماری ها و دگرگونی هوا بلافاصله سال بعد دو برابر جمعیت انفجار رو در خودش بلعید و زمین خاکی به یک سوم جمعیت خودش رسید...یک سومی که خودشون هم فکر نمی کردن روزی بتونن به زندگی عادی برگردن...ولی در عرض دو سال همه چیز به جای اول برگشت ...شرایط جوی زمین مانند قبل شد و آلودگی ها دیگه قربانی نگرفت...دیگه نوبت اون بود که آدما جمع شن و زمین رو برای یک زندگی مجدد آماده کنند.کشورهای دنیا که حالا تعدادشون خیلی کم شده جمع شدن تا قبل از هر چیز خطر ها رو از این کره ی خاکی مظلوم دور کنند.قرار شد کلیه ی کلاهک های اتمی باقیمانده جمع آوری بشن و روز بیست و. دوم فوریه با بزرگترین منظومه فضاپیماها از جو زمین به بیرون فرستاده بشن...این کار با کمتر از سه ماه هماهنگی زیر نظر سازمان بین المللی فضایی انجام می شد که پروفسور اشنایدر رییس اون بود...هیچ روزی نمی تونست برای پروفسور تو عمرش بدتر از اون دهم نوامبر و بهتر از این دهم نوامبر باشه...پنج دقیقه به زمان پرتاب موشکها ی جهنمی رو به فضای نامعلوم مانده بود..فقط کافی بود سه روز از دور شدن موشک ها از جو زمین بگذره تا موتورهای اوتوماتیک اونها تموم این بمب ها رو دهها هزار کیلومتر خارج از زمین یکجا منفجر کنن...تا دیگه نسل بشر خاکی از دست این بمب های ویرانگر راحت بشن...همه چیز با پیش بینی دقیق اجرا شده بود حتی لحظه ی انفجار رو طوری پیش بینی کرده بودن که از بیشترین بخش باقیمونده از زمین بشه در فضا دید ...لحظه ای که می گفتن انفجاری به بزرگی سطح کره ی ماه از زمین دیده می شه...پروفسور آخرین لحظه های سنگین رو می شمرد .دوست داشت زن و فرزندانش همون چند  لحظه رو زنده و در کنارش بودن...همه ی روسای کشورها ی باقیمانده برای این روز تاریخی جمع شده بودن...شمارش معکوس شروع شد ...چهار سه دو یک و پروفسور دکمه ی پرتاب را زد...انگار زمین دوباره متولد شده موشکها پشت سر هم رو به بالا رفتند ...انگار کره ی زمین از یک جراحی بزرگ داشت خلاص می شد...همه در حال نگاه به صحنه ی خروج این موشکهای مرگ به بیرون از کره ی خاکی بودند...هر کسی در هر جای دنیا در حال دیدن  این تصاویر بود احساس می کرد غم ها در حال سپری شدن است و دوباره روزهای شادی به زمین بر می گردد.آخرین موشک هم پرتاب شد... همه منتظر بودند تا چند دقیقه دیگر خبر خارج شدن این موشکها رو از جو زمین جشن بگیرند...پروفسور داشت نفس راحتی می کشید ..که ناگهان!!...چرا اینطوری شد؟...یکی از موشکها؟...یکی از موشکهای اصلی داره جهت مسیرش عوض شده!...مگه امکان داره...پروفشور سریع با بخش هدایت از راه دور موشکها هماهنگ کرد...گویا مشکل خیلی اساسی هست..موشک مورد نظر بدون هیچ کنترلی در حال تغییر مسیره...جلسه ای فوری تشکیل شد با حضور روسای همه ی کشورها...قضیه ی از دست رفتن کنترل موشک مملو از کلاهک های اتمی به همه گفته شد...سکوتی مر گبار و ناگهان کسی از اون جمع یکی از کشورها را محکوم به هک کردن کنترل موشک کرد...رییس اون کشور هم اون یکی رو محکوم کرد خلاصه تا چند ثانیه بعد جنگ لفظی تا نهایتش بالا گرفت...تقریبا همه معتقد بودن کسی خرابکاری کرده و داره از این ترفند برای به دست گرفتن قدرت و تصاحب بخش های از بین رفته ی کره زمین کنه....ناگهان یکی از میون اون جمع گفت:"اگه فکر می کنین اینطوری می تونین اروپا رو خودتون تصاحب کنین کور خوندین...ما کمی از کلاهک های اتمی خودمون رو برای این روز مبادا نگه داشتیم...حالا ما حرف آخر رو می زنیم"...جلسه ناگهان ساکت شد نفر دوم تو اون جمع گفت:"فکر کردین ما انقدر احمقیم...ما هم نصف سلاح های اتمی مون رو نگه داشتیم "...و نفر های بعد هم یکی پس از دیگری به این حیله ی خودشون اعتراف کردن...حالا دیگه مجلس روسای دنیا داشت به یک جنگ تموم عیار دیگه تبدیل می شد....پروفسور درمانده از این هیاهو داشت در اتاق مراقبت از مانیتور ها مسیر موشک را می دید...موشک به طرف زمین برگشت ...آرام در وسط اقیانوس آرام نشست و همین طور به اعماق اقیانوس رفت...دیگه کاری نمی شد کرد...فقط سه روز دیگر این موشک مانند یک بمب ساعتی تمام این سیاره را می بلعید...روسا همچنان در حال مشاجره و خط و نشان کشیدن بودند...پروفسور به ساعتش نگاه کرد....ده و بیست و دو دقیقه...روز دهم نوامبر بود.

(این داستان از حدود بیست سال قبل در ذهنم نقش بسته بود و امشب بعد از این همه سال آن را نوشتم...بهنام 10 نوامبر 2010)

یه کاکتوس وسط کویر بعد از سالیانی دید یه موجود مثل خودش یهو وسط کویر اومد...کاکتوس خیلی ذوق کرد ندیده عاشق اون طرف شد...ماه هاست تو دلش می گه چه جوری بهش بگم؟....بیچاره نمی دونه اون موجود یه تابلوی راهنماست که روش نوشته:بیابان-خطر مرگ

گربه ی خونگی با هزار دل و آرزو شبونه از خانه ی صاحبش فرار کرد.در راه گربه ی کوچه رو دید که با چشمک بهش گفت :"خانوم خوشگله ! یه کباب مخصوص مهمونم می شی تو سطل سر کوچه؟" گربه خونگی گفت:"من که خونه زادم تا حالا کوبیده نخوردم"!گربه کوچه گفت:"اصل کباب کوبیده مال سطل آشغاله ...یه صفایی داره که نپرس فقط کافیه یه بار امتحان ...کنی".بیچاره گربه ی خونگی نمی دونه که تو هیچ سطل آشغالی کباب کوبیده پیدا نمی شه

آقا سوسکه بعد از شکست عشقی تصمیم به خودکشی گرفت...از میان همه ی خودکشی ها بدترین را انتخاب کرد یعنی رفتن وسط آشپز خانه جلوی چشم پری خانوم..او با شجاعت رفت و سط آشپزخانه چشمهاش رو بست و منتظر صدای جیغ مهیب و ضربه ی دمپایی شد....بیچاره نمی دونست پری خانوم پای تلفن با شهین راجب عروسی جاری ش داره صحبت می کنه....ساعتها گذ...شته و چشم آقا سوسکه بسته است و دهان پری خانم مانند جت کار می کنه!!بیچاره چه خودکشی طولانی انتخاب کرد

تابلو ی دیواری دلگیر شد و به میخ گفت:یه تکونی به خودت بده تا بلکه من بیافتم.. دلم گرفت پنج ساله به این دیوار آویزونم حتی یه نفر به من نگاه نکرده!شیش ماه می شه که منو گرد گیری هم نکردن!...میخ خندید و گفت:ای بابا این که دلگیری نداره تابلوی قبل از تو انقدر در معرض دید بود که خانوم خونه یواشکی اونو سر به نیست کرد و تو ر...و جاش گذاشت...می دونی روی اون تابلو عکس یه زن برهنه بود ولی روی تو فقط یه تیکه ابر نقاشی شده

شنبه پنجم تیر ماه 1389 وقتی نصیبمان  شد تا بعد از 12 سال به اجرای ارکستر سمفونیک تهران به رهبری شهداد روحانی بروم.راستش از لحظه ی ورود و گرفتن بروشور و دیدن اسم نوازندگانی که بیش از 90% آنها را نمی شناختم برایم جای تعجب داشت .البته مشکل از آنها نبود شاید توقع زیادی است که نسل جدیدی وارد نوازندگان نشوند و نسل قدیمی باز نشسته نشوند ولی نبودن نوازندگانی که حداقل هنوز در کارشان وزنه ای هستند و با همین بضاعت ایران آبروداری می کنند جای تعجب داشت!!در تمام قطعات بیشتر  قسمت های سلوی  بد اجرا شد حتی سلوی ویلن که  معروفترین نوازنده و ارکستر مایستر یعنی ارسلان کامکارآن را نواخت تا سلو های هورن  و بدترین نوازندگی که از ترومپت ها و تومبون تا به حال شنیده ام.امیدوارم دوستانی که احتمالا در این ارکستر هستند بر من خرده نگیرند چون هیچ عقل بالغی نمی تواند از این ضعف ها چشم پوشی کند و البته بایستی قبول کرد که بضاعتمان هم همین است!!

در عوض دیدن کار شهداد روحانی که جدای از موزیسین بودن یک آکتور و شومن دوست داشتنی هم هست جای خیلی از چیزها را پر کرد.قطعات جسته و گریخته و باب دل شنوندگان معمولی انتخاب شده بود و شاید جذاب ترین شان برای همه قطعه اصفهان ساخته خودش بر اساس ملودی جواد معروفی و ساقی نامه بود .قطعات ساخته خودش به علت ساده بودن اجرای قابل قبولی داشت ولی در عوض سوییت سمفونیک شهرزاد که با تمام زیبایی هایش با یک اجرای سردستی و معمولی به پایان رسید چنگی به دل من نزد. ولی مردم به عشق شهداد آمده بودند و او هم با چیرگی تمام بین قطعات برای مردم حرف می زد و دلبری و شوخی می کرد.از اینکه  بین اجرا پیانو را وسط سن آوردند و کج گذاشتند به شوخی یاد کرد یا در انتهای برنامه که کف زدن ها قطع نمی شد به همه گفت که بریم خونه فوتبال جام جهانی رو از دست ندیم!در ضمن جالب تر از همه قبل از اجرای شهرزاد گفت که این اثر چهار بخش دارد و دوستانی که مایلند تشویق کنند بعد از قسمت چهارم دست بزنند! و همه گوش کردند! به همین سادگی!!

یادم آمد سالهای قبل که زنده یاد فریدون ناصری با آن اعصاب به هم ریخته چه جوری باید بین موومان ها سکوت نمی گذاشت تا کسی دست نزند و یا فرهاد فخرالدینی که با یک دست رهبری می کرد و با دست دیگر به مردم اشاره می کرد تا دست نزنند!ولی شهداد نشان داد برای مردم موسیقی باید معرفی شود و آداب شنیدن آن هم ذکر شود و لبخندی از دوستی با مردمی که همیشه رهبران ارکستر را جدی و نظامی گونه دیده اند.

آمدن شهداد روحانی را به فال نیک می گیریم و امیدواریم حضور او به این چند اجرا بسنده نشود.از او انتظار معجزه نداریم ولی او می تواند طراوت را به بخشی از موسیقی ما که همیشه مهجور بوده بازگرداند.

دستانی که همواره می نوازد....آندره آرزومانیان

سال 1366 بود سالهای بی رونق موسیقی.برای ضبط نوار سرودی برای آموزش پرورش به همراه فردین خلعتبری که آهنگساز کار بود به استودیو پاپ رفتم.زنده یاد محسن کلهر آن روز صدابردار بود و آندره طبق معمول همه ی ضبط های استودیو اولین نوازنده ی کار بود.دیدن آندره با تمام سادگی هایش برایم عجیب بود.بعد از  ضبط مترونم ها  آندره نتِ آکوردهای پیانو را گرفت و وارد اتاق ضبط شد....نمی توانم حیرتم را از آن روز فراموش کنم .برای منی که فکر می کردم پیانو نوازم دیدن نواختن او چیزی بیشتر از یک شگفتی بود...او با زدن آکوردها به تنهایی یک ارکستر کامل بود با آن تاچ مخصوص به خودش و دقت عجیب روی اجرا....

از آن روز آندره برای من یک الگو شد برای نوازندگی .سال 1376 اولینآلبومم را (مداد رنگی ) در همان استودیو پاپ ضبط کردم و لذت اولین نوازندگی  آندره را در اولین روز ضبط حرفه ای ام تجربه کردم  .او آکورد و ملودی های پیانو را زد و خط های باس  و ملودی را با کیبورد قدیمی یاماها زد .آنروز برای من از همان روزهایی بود که احساس راه رفتن بالاتر از سطح زمین را داشتم.نمی دانم در آن دو ماه چند صد دفعه همان نواخته های آندره را گوش کردم و مست شدم.بی شک انها برای من بیش از اجرا یک کلاس درس بود.

سالهای بعد آمد و نوارهای بعدی من ضبط شد با لذت حضور آندره.

پاییز طلایی1 در همان سالها به بازار آمد ولی با کمال حیرت نامی از نوازنده ی آن آندره در کاست نبود.همه در تعجب بودند و کاست هم مثل ریگ فروش می کرد.ولی برای آندره مهم نبود او حتی به راحتی حاضر شد پاییز طلایی 2 را نیز بنوازد.یک بار از او پرسیدم :"چرا خودت که می توانی بهتر از این ملودی ها را بسازی یک کاست بیرون نمی دهی؟"خندید و گفت:"اینا که کار مهمی نیست اگه بخوام کاری بکنم یه کار خوب بیرون می دم"

چند سال بعد آندره به آمریکا رفت و نبودش واقعا حس شد. بابک بیات که بیشتر از همه به ضبط با آندره عادت داشت با دهقان یار کار کرد.محمد رضا علیقلی و مجید انتظامی هم خودش کار با کیبورد و کامپیوتر را شروع کردند .شهبازیان هم برای ضبط کیبوردهایش من را جایگزین کرد ولی واقعیت این بود که هیچ دستی جایگزین پنجه های او نشد.

مدتی بعد برگشت من در سال 1376 آخرین کار مشترکم با او را کردم .نوازندگی سلوی ویدیو کلیپ ایران.ان سالها یکی دو بار دیگر هم اورا دیدم.

و آخرین دیدارمان دوازدهم خرداد بود در کنار جمعی از دوستان برای همراهیش تا قطعه ی هنرمندان.ولی او همچنان می نوازد ....

انسان و خدا

فکرنوشته هایی از بهنام صبوحی

حکایت اول

یه روز خدا خسته شد و هوس کرد کمی بخوابه.از انسانها خواست کمی بی سر وصدا باشند تا اون مدتی استراحت کنه.تا خوابش برد انسانها جمع شدن تا وقتی خدا بیدار شد با یک کار خوب غافلگیرش کنن.یکی گفت:برای خدا هدیه بیاریم دیگری گفت:همه کارهای مونده رو خودمون انجام بدیم دیگری گفت:اصلا ما چه کاره ایم ولش کن....خلاصه هر کی نظری داد و هیچ اتفاق نظری هم حاصل نشد.اقصه آدما افتادن به جون هم دعوا و این دعوا هنوزم که هنوزه ادامه داره.....طفلی خدا که هنوز خوابه!

حکایت دوم

خدا یه فیلم ساخت و اسمش رو گذاشت زندگی.انسان بهش گفت اجازه دارم نقد کنم؟ خدا هم گفت در حد یه بنده اگر تخریب نکنی می تونی.انسان هم گفت این چه فیلمیه با این همه هزینه و طراحی صحنه !ولی همه سکانس هاش تکراریه؟خدا هم گفت:دیدی تا یه نقش اول بازی کردی زیر سرت بلند شد؟انسان هم دیگه حرفی نزد اون مجبوره به خاطر قرارداد تا آخر فیلم بازی کنه

حکایت سوم

انسان به خدا گفت:می شه یه مدتی مرخصی بهم بدین برای کارای شخصی؟ خدا هم گفت:هنوز شروع کارته اینهمه کار برات گذاشتم الان که وقت مرخصی نیست!حالا کار شخصی چیه؟انسان گفت:ولش کن می رم سرکار خودم ولی یادتون باشه هزاران ساله من سرکارم!فکر کنم تا ابد هم سر کارم!خدا گفت:حالا بگو کار شخصیت چیه؟شاید بتونم مرخصی بدم.انسان چیزی نگفت چون بازم از خدا قهر کرده بود-

حکایت چهارم

انسان کلی تلاش کرد تا یواشکی یه هدیه برای خدا درست کنه و سورپرایزش کنه. چندین ماه طول کشید و مخفیانه هدیه رو تدارک دید ولی یه روز خدا صداش کرد و گفت:اون چیه یواشکی توی غار قایم کردی؟ انسان گفت:شما از کجا می دونین؟ خدا گفت:تو هنوز نفهمیدی من همه چیز رو می دونم!! انسان با حسرت گفت :راستش هدیه ی روز تولد شما بود! فقط روز تولدتونو نمی دونستم! خدا آهی کشید و چیزی نگفت.آخه خدا هم روز تولد خودشو نمی دونست.